<$BlogRSDURL$>
upplýsingar hægra megin, byrja að lesa neðst takk, jájá.
16.5.06
  Ég baka til að gleyma.

Ég er mjög oft mjög reiður þessa dagana. Ég lét blekkjast og ég brenndi mig og það gerir mig mjög reiðan. Ég var trúlofaður kærustu sem lét sér ekki nægja að reyna að drepa sig. Þegar ég kom á staðinn hafði hún tekið inn mjög mikið af lyfjum sem hefðu að öllum líkindum drepið hana og hún var mjög sljó og ekki hægt að tala við hana. Hinsvegar hvarf sljóleikinn alveg um leið og hún sá að sjúkraflutningamennirnir og lögreglan voru komin. Hún leit upp og sagði skýrt "væruð þið til í að fara út?". Ég hef aldrei verið særður eins illa. Ekki lét hún nægja að reyna að drepa sig og koma því á mína ábyrgð að hún kæmist til læknis og lifði af heldur gerði hún sér upp sljóleikann svona eins og rétt til að tryggja að ég fengi sem allra mest út úr þessu. Það sá þennan litla leik hennar enginn nema ég, hún var sjálf full og lyfin vissulega farin að hafa einhver áhrif á hana þó það væri mjög stutt síðan hún tók þau. Hún man ekki eftir þessu.

Eftir þetta kvöld hef ég helst aldrei viljað sjá hana aftur en það hefur þó vissulega gerst. Hún hefur nokkrum sinnum reynt að tala við mig um þetta og reynt að sannfæra mig um að hún eigi betra skilið en það að ég vilji ekki tala við hana. Þessi manneskja á nákvæmlega ekkert inni hjá mér og þessar tilraunir hafa undantekningalaust gert mig gríðarlega reiðan. Hún hefur leyft sér að tala við mig eins og ég komi illa fram við hana þrátt fyrir að hún viti vel að það var hún sem rústaði öllum okkar samskiptum og það hefur gert mig öskrandi reiðan. Þessar tilraunir hennar hafa endað með því að hún fer grátandi heim og það finnst mér ekkert gaman. Þrátt fyrir reiði mína og sárindi hef ég enga löngun til að græta hana. Ég vil bara fá að vera í friði. Það er sárt að sjá hana. Allt sem hún segir er sárt að heyra, þó það sé bara "hæ". Það er sárt að fá skilaboð frá foreldrum hennar þess efnis að vonandi eigi ég einhverntíma eftir að husa um aðra en sjálfan mig, þau vita vel að ég lagði mig allan fram við að reyna að hjálpa henni og lagði líf mitt nánast í rúst í leiðinni. Ég óska henni alls einskis ills og vona að hún muni eiga gott líf en þessi manneskja hefur sært mig meira en nokkur önnur, ég vil ekki sjá hana, ég vil ekki tala við hana, ég vil ekki að hún hringi í mig, sendi mér sms eða skrifi á bloggið mitt. Hún á ekkert inni hjá mér og ég á ekkert að gefa henni.

Það er þó ekki þetta sem gerir mig oftast mjög reiðan þessa dagana. Ég blekkti sjálfan mig með ótrúlegum árangri og ég sveik þá manneskju sem er mér kærust, sem ég elska. Í fyrrasumar gekk ég út úr íbúð í Breiðholtinu með þá ákvörðun í farteskinu að nú væri tími kominn til að ég hætti að gefa alla mína ást konu sem vildi hana ekki. Rúmlega hálfu ári fyrr hafði sú manneskja (alls ekki sú sama og ég talaði um hér að ofan) sagt upp sambandi okkar en ég hafði haldið áfram að elska hana og gat ekki hugsað mér að sleppa. Ég ákvað að nú skildi ég finna mér nýtt líf (heh næstum búinn að skrifa nýtt lík, oj), elska og vera elskaður. Ekki svo löngu síðar kynntist ég stúlku í Finnlandsferð og varð fljótt hrifinn af henni. Við byrjuðum saman, við fundum okkur íbúð, við fengum okkur yndislegan kött og við trúlofuðum okkur. Ég veit ekki hvort ég vissi að þetta væri falskt en ég veit núna að það var það. Ég taldi sjálfum mér trú um að þetta væri það sem ég vildi, þetta væri eðlilegt og að þetta væri sú framtíð sem mér var ætluð. Ég trúði þessu sjálfur og sá því ekkert athugavert við að segja öðrum það. Ég lít ekki svo á að ég hafi logið að kærustu minni og öðrum, ég einfaldlega vissi ekki betur. Ég lét telja mig á að loka algerlega á samskipti við fyrrverandi kærustu mína, ég sagði henni að hringja ekki aftur í mig og senda mér ekki skilaboð. Ég taldi sjálfum mér trú um að þetta væri það sem ég yrði að gera. Það var eftir þessi svik sem ég fór að sjá hversu falskt þetta var allt saman. Það kom smám saman og ég reyndi án árangurs að snúa þessu við. Ég reyndi að endurnýja samskipti mín við fyrrverandi án þess að láta það hafa áhrif á samband mitt og þáverandi. Þetta gekk ekki vel. Ég fékk skammir og ásakanir um framhjáhald sem ég gerðist aldrei líklegur til og var með öllu saklaus. Ég fékk oft yfir mig slíkar ásakanir og mislíkaði mjög. Núna sé ég að kannski var það vegna þess að hún sá í gegn um það sem ég sá ekki. Eftir að ég sleit sambandinu við sjálfsmorðsleikarann hef ég reynt að bæta fyrir þessi svik mín.

Ég elska enn þessa stúlku sem ég skildi eftir í íbúð í Breiðholtinu, hef alltaf elskað hana og mun alltaf gera sama hvort sú ást verður einhverntíma endurgoldin á ný eður ey. Þetta hef ég lært af því að brenna mig illa og gera slæm mistök. Ég hef klúðrað lífi mínu algerlega og byggt upp aftur, þetta hefur þó aldrei breyst. Ég elska hana. Ég get engum öðrum en sjálfum mér kennt um svik mín og blekkingu og já, það gerir mig óþægilega oft óþægilega reiðan við sjálfan mig. Þó er ég með öllu hættur að refsa sjálfum mér bæði líkamlega og andlega. Ekki það að mig langi ekki stundum mjög mikið til þess en ég geri það ekki vegna þess að ég veit að það er ekki það sem mér er ætlað að gera. Þegar ég verð reiður reyni ég að fyrirgefa og upphugsa eitthvað gott sem ég gæti reynt að gera til að bæta fyrir mistök mín. Ég bið Guð að hjálpa til og vera góður við okkur öll.

Mjög margir hafa upplifað hversu sárt það getur verið að elska einhvern sem ekki elskar til baka. Ást mín gefur mér tilgang og minnir mig á hver ég er í raun. Ég er hættur að reyna að finna einhvern til að elska, sáttur við að elska þessa yndislegu manneskju. Ég veit að ég er góður maður, maður sem elskar á fallegan og yndislegan hátt, maður sem gefur. Ég veit að ég þarf ekki lengur að reyna að breyta sjálfum mér og að ég þarf ekki að reyna að eigna mér það sem ég vil. Það sem ég vil kemur til mín ef og þegar þar að kemur. Ég sé til, það er alltaf von.

Í næstu viku ætla ég að baka brjálæðislega köku handa vini mínum sem er að útskrifast úr háskóla. Mér líður vel þegar ég baka.
Hey! Ég er geðveikur! Það er frekar leiðinlegt ástand og þess vegna er ég að reyna að laga það. Sálfræðingurinn minn stakk upp á að ég héldi dagbók og skráði niður þau vandamál sem ég ætti við og þær lausnir sem mér dytti í hug. Einnig að skrá sem flestar hugsanir, góðar og slæmar. Mér finnst upplagt að gera þetta á svona þvaðursíðu þannig að þið getið öll lesið þetta og fylgst þannig með hvernig þetta gengur allt saman. Þið getið svo komið með athugasemdir og þessháttar við hverja og eina grein

gamalt röfl? jamm.
febrúar 2004 / mars 2004 / apríl 2004 / maí 2004 / apríl 2005 / maí 2005 / júlí 2005 / ágúst 2005 / maí 2006 / júní 2006 /


Powered by Blogger