<$BlogRSDURL$>
upplýsingar hægra megin, byrja að lesa neðst takk, jájá.
12.6.06
  Ejuki vakna ndma

Ég settist upp í flugvél og við hliðina á mér sat lítill strákur, á að giska 6 ára, sem ég komst fljótt að því að héti Hilmar. Hann sagði mér fullt af sögum og sagði mér frá öllum leikfangabílunum hans og hversu mörg hestöfl þeir væru. Hann ætlaði reyndar bara ekki að þagna, ég sem hafði ætlað að lesa allt flugið. Ég skellti fram mjög góðum brandara sem ég heyrði einu sinni, hljómar nokkurnveginn svona: "Það var einu sinni kall sem var að labba, svo datt hann í drullupoll og prumpaði á sig!" Hilmar horfði á mig eins og ég væri heimsins ömurlegasti húmoristi, sennilega er þessi brandari orðinn gamall. Þegar við lentum á Frankfurt Hahn (flugvöllur sem heitir Frankfurt some af því að hann er í Þýskalandi sem er einmitt sama land og Frankfurt er í) kom í ljós að eitthvað hafði klikkað í planinu og engin flugfreyja kom til að fylgja Hilmari úr vélinni. Það var svo sem ekkert mál mín vegna, hann kom bara með mér og við fundum töskuna hans sem hann var búinn að lýsa fyrir mér í nákvæmum smáatriðum allnokkrum sinnum á meðan á fluginu stóð. Svo fórum við og fundum pabba hans sem beið eftir honum. Það er fáránlegt að svona lagað skuli klikka samt, ég hefði getað verið hver sem er. Hilmar er mjög fínn samt.

Frá Frankfurt Hahn hélt ég með lest til smábæjarins Hamm sem ég hafði aldrei heyrt um fyrr en 3 dögum fyrr. Þar hitti ég tyrknesku bræðurna Zafer og Schmjergenhörg (man ekki alveg hvað hann heitir) og eftir um 30 sekúndur voru þeir búnir að sannfæra mig um að þyggja af þeim kebab sem þeir fullyrtu að væri besti matur heims. Það var vissulega fínt. Eftir að hafa matast keypti ég af þeim rándýrt raftrommusett en það var einmitt tilgangur ferðarinnar. Þessi viðskipti tóku skamman tíma og fyrr en varði var ég kominn á gistiheimili hjá gamalli konu sem talaði "a little bit" ensku. Verandi nokkuð ónýtur eftir ferðina (svaf í 3 tíma í Reykjavík áður en ég flaug út) fór ég bara að sofa.

Morguninn eftir fór ég til Köln þar sem ég hafði bókað gistingu á farfuglaheimilinu Station í nokkra daga. Ástæðan fyrir því að ég stoppaði svona lengi var annars vegar sú að flugið á fimmtudeginum var brjálæðislega ódýrt og hinsvegar að mér tókst náttúrulega að hitta á Hvítasunnuhelgina og það var allt lokað. Ég hef nefnilega áður komið til Köln og vissi vel að svalasta hljóðfæraverslun heims væri þar og ég gat ekki hugsað mér að sleppa tækifærinu til að fara þangað. Svo vantaði mig líka nokkra aukahluti fyrir nýja trommusettið.

Það fyrsta sem ég tók eftir þegar ég kom á Station var að það var frábær músík í lobbýinu. Það fyrsta sem ég sá þegar ég kom inn var miði í afgreiðslunni þar sem stóð "My shift, my music!", ég get svarið ég held þetta sé svalasti vinnustaður sem ég hef komið á. Þar fyrir utan var þetta frekar viðbjóðslegt farfuglaheimili, það var gamall maður með mér á herbergi (ásamt 4 öðrum ókunnugum gaurum) sem fór aldrei úr rúminu í þessa 5 daga sem ég var þarna. Einnig var með okkur gamall mjög stór svartur maður sem kveikti á franskri útvarpsstöð á ólíklegustu tímum. Þetta var stemmning. Ég eyddi mestöllum mínum tíma sitjandi í lobbýinu, sötrandi hinn mjög svo ódýra bjór sem þar fékkst, lesandi bækur og hlustandi á hina fögru tóna. Ég er ekki frá því að allir sem unnu þarna hafi haft frábæran tónlistarsmekk. Að sjálfsögðu kláraði ég bókina sem ég tók með mér nánast strax og að sjálfsögðu var ég í Þýskalandi þar sem ekki er mögulegt að finna einn einasta snepil á ensku og að sjálfsögðu var Hvítasunnuhelgin eins og fyrr sagði og allt lokað. Ég fann þó bók á Station sem einhver hafði skilið eftir. Hún hét "Oxygen" og var víst tilnefnd til fjölda verðlauna þó svo að mér hafi fundist hún drepandi leiðinleg. Ég fann samt líka miða með leiðbeiningum að "The English Shop" þar sem úrvali bóka á ensku var lofað. Eftir að hafa nánast klárað hina stórkostlega leiðinlegu "Oxygen" var þessi búð svo loksins opnuð og ég fór og fann mér betri bækur. Eftir það hélt ég svo í hljóðfærabúð, keypti draslið sem mig vantaði, prófaði fáránlega góðan gítar sem ég hafði ekki efni á vegna trommusetts og fór svo aftur á Station að lesa. Þetta kann að hljóma eins og ömurleg ferð en ég verð að segja að það var afskaplega afslappandi að hafa svona mikinn tíma og þurfa ekki að hafa neinar áhyggjur af öðrum ferðalöngum. Ég sat bara og slappaði af.

Faðir minn sagði mér einu sinni hvað það væri að vera í fríi. Að vera í fríi er að gera ekki neitt. Ef maður neyðist til að gera eitthvað eins og til dæmis að kúka eða fá sér að borða er best að reyna að vera fljótur að því svo maður geti aftur farið að einbeita sér að því að gera ekki neitt. Ég er að mörgu leyti sammála föður mínum um þetta.

Síðasta kvöldið hitti ég Brian frá New Mexico (sem ég hafði reyndar lauslega hitt kvöldið áður) í lobbýinu góða. Ég bauð honum sæti og við fengum okkur bjór og töluðum um tónlist. Fljótlega bættust við neminn Rafey (man ekki hvaðan hann var) og írski plasma-eðlisfræðidoktorinn Angus. Við komumst að því að við værum sennilga allir fjórir ferðalangarnir í Köln sem ekki voru þarna út af HM og því væri kjörið að skella sér á fyllerí. Ég stakk upp á hinum frábæra pöbb "Papa-Joe's Jasslokal" sem ég hafði komið á nokkrum dögum fyrr sem og nokkrum árum fyrr, þegar ég var síðast í Köln. Við fórum þangað og drukkum bjór og vodka. Skyndilega virðist skynsemin hafa náð tökum á mér, ég stóð upp án þess að segja orð við gaurana og strunsaði út og heim á Station. Daginn eftir vaknaði ég á skikkanlegum tíma fyrir algera tilviljun og byrjaði að undirbúa heimferðina.

Zafer og Schmjergenhörg höfðu gefið mér ágæta ferðatösku á hjólum til að troða í allskyns dóti sem fylgdi trommusettinu. Fullhlaðin var þessi taska mjög þung og þegar ég var kominn með hana alla leið út á stétt fyrir framan Station var annað hjólið á henni beyglað til hliðar þannig að það var mjög erfitt að draga hana. Ég dröslaði henni nú samt á lestarstöðina og upp í lest. Það er ekki mjög hressandi að vera þunnur í lest. Þegar ég kom til Frankfurt tók það mig ekki nema hálftíma að drösla farangrinum út og yfir götuna þar sem rútan til Frankfurt Hahn beið. Þegar ég kom á flugvöllinn var taskan ískyggilega nálægt því að detta í sundur. Ég hafði sem betur fór haft vit á að álykta að það gæti komið sér vel að kaupa gott teip í hljóðfærabúðinni góðu. Ég teipaði töskuna vandlega saman og olli með því miklum pirringi hjá ungri stelpu sem sat nálægt mér. Alltaf þegar hún hélt að ég væri búinn að þessu kom enn eitt af þessum klassísku og mjög svo óþolandi "schnjeeeerkkkk" hljóðum sem aðeins límbandsrúlla getur gefið frá sér. Ég komst að því að farangurinn minn var rúmlega 50 kíló þannig að það var ekki bara þynnkan sem hægði á mér. Ég borgaði fúlgu fyrir yfirvigt og hoppaði svo upp í vél. Þó ekki fyrr en öryggisgaurarnir voru búnir að horfa á mig eins og eitthvað verulega alvarlegt væri að mér og taka af mér teiprúlluna sem að sjálfsögðu má ekki fara með í flug. Það var enginn blaðrandi smástrákur í þessu flugi svo ég gat lesið, sem og ég gerði.

Einhversstaðar á leiðinni tók ég eftir því að ég hafði ritað sjálfum mér mjög undarleg skilaboð í símann minn nóttina áður. Ég man engan veginn eftir að hafa ritað þessi boð og skil þau ekki alveg, eitthvað í sambandi við að vakna, sem og ég gerði.
2.6.06
  Alþjóðlegi Slayer dagurinn

Þriðjudagurinn í næstu viku, 6. júní 2006 er alþjóðlegi Slayer dagurinn. Verið illa girt í skítugum fötum, með óhreint og úfið hár eða alveg krúnurökuð. Dólgur er orðið sem skal lýsa ykkur þennan dag. Hafið hátt, bölvið mikið og ropið, prumpið sérstakleg þegar fólk heyrir til og er nógu nálægt til að finna lyktina.

Hlustið á Slayer. Hátt. Þannig getið þið þvingað það fólk sem nálægt ykkur er til að taka líka þátt í alþjóðlega Slayer deginum. Útskýrið fyrir fólki að aðeins sé hægt að snúa hækka/lækka takkanum í eina átt og hann sé því í raun bara hækka takki, sýnið fram á þetta með því að hækka í græjunum og lækka ekki aftur. Gott væri að hafa nýju Slayer plötuna en sjálfsagt er að skella gömlum slögurum inn á milli.

Ekki lækka.
Hey! Ég er geðveikur! Það er frekar leiðinlegt ástand og þess vegna er ég að reyna að laga það. Sálfræðingurinn minn stakk upp á að ég héldi dagbók og skráði niður þau vandamál sem ég ætti við og þær lausnir sem mér dytti í hug. Einnig að skrá sem flestar hugsanir, góðar og slæmar. Mér finnst upplagt að gera þetta á svona þvaðursíðu þannig að þið getið öll lesið þetta og fylgst þannig með hvernig þetta gengur allt saman. Þið getið svo komið með athugasemdir og þessháttar við hverja og eina grein

gamalt röfl? jamm.
febrúar 2004 / mars 2004 / apríl 2004 / maí 2004 / apríl 2005 / maí 2005 / júlí 2005 / ágúst 2005 / maí 2006 / júní 2006 /


Powered by Blogger